(ភ្នំពេញ)៖ វចនានុក្រមខ្មែរ បោះពុម្ពផ្សាយគ្រាទី៥ (ភាគ១ ឆ្នាំ១៩៦៧ និងភាគ២ ឆ្នាំ១៩៦៨) មិនមានចំណុចត្រង់ណាប្រាប់ថា «ឲ្យ» ជាសំណេរខុសនោះទេ។ បញ្ហា «ឱ្យ» និង «ឲ្យ» គ្រាន់តែជាបញ្ហាពុម្ពអក្សរប៉ុណ្ណោះ។ ឯគ្រាប់ពុម្ពពីដើមទៀតសោត គឺធ្វើតាម​អក្សរសរសេរដៃនោះឯង។ ពុម្ពអក្សរមូល ធ្វើតាមអក្សរដៃមូល ពុម្ពអក្សរជ្រៀង ធ្វើតាម​អក្សរដៃជ្រៀង។

លោក ហ៊ុន ឈុនតេង អ្នកស្រាវជ្រាវវប្បធម៌ និងជាសាស្ត្រាចារ្យជំនួយផ្នែកភាសាខ្មែរបុរាណ និងសិលាចារឹក បានឲ្យដឹងថា នៅក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរ​ បោះផ្សាយគ្រាទី៥ នៅឆ្នាំ​១៩៦៧-១៩៦៨ បានរក្សាទុកនិងដើរតាមសេចក្ដីសម្រេចរបស់ក្រុមជំនុំវចនានុក្រមតាំងពីគ្រាដំបូង ដោយមិនអនុញ្ញាតឱ្យសរសេរ «ឱយ» និង «អោយ» ឡើយ គឺឱ្យសរសេរជា «ឱ្យ» តែប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងនេះក្ដី វចនានុក្រមពុំបានលើកឡើងពី «ឲ្យ» នេះឡើយ ដោយសំណេរនៅក្នុងវចនានុក្រមភាគច្រើន ប្រើតែសំណេរ «ឲ្យ» នេះ ច្រើនជាងសំណេរ «ឱ្យ» ដែលជាមេពាក្យ សូម្បីតែនៅក្នុងសេចក្ដីពន្យល់ពាក្យ «ឱ្យ» និងនៅក្នុងនិទានត្រង់ខ៣ ដែលនិយាយពីការសម្រេចនោះ ក៏សរសេរ​ «ឲ្យ» នេះស្ទើរតែទាំងអស់ដែរ។

សំណេរ «ឱយ»​ និង «អោយ»​ នេះ គឺជាការកំណត់មិនឱ្យប្រើតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្ដែបើពិនិត្យមើលទៅមិនមែនខុសទៅតាមប្រព័ន្ធសំណេរ​ខ្មែរឡើយ ដ្បិត​ «ឱយ» ធ្លាប់ប្រើក្នុងសិលាចារឹកតាំងពីសម័យមុនអង្គររហូតមក។ មកដល់សម័យកណ្ដាល នាពេលដែលតួប្រកបក្លាយប្រើជាជើងទៅវិញនោះ «ឱយ» ក៏ប្រែក្លាយមកជា «ឱ្យ» ដូច្នេះទៅវិញ។ ចំណែកឯ «អោយ» ក៏មិនជាខុសទាស់ដែរ ដ្បិតនៅពេលដែលការនិយមស្រៈពេញតួថយចុះ ហើយមកប្រើស្រៈនិស្ស័យភ្ជាប់និងអក្សរ «អ» (ចំពោះស្រៈនៅខាងដើមព្យាង្គ វិញនោះ) «ឱយ» ឬ «ឱ្យ» នេះក៏អាចសរសេរជា «អោយ» ឬ «អោ្យ» បានដែរ។

ម្យ៉ាងវិញទៀត «ឱ» មានកាឡាសំណេរជា «ឲ»​ នៅពេលដែលសរសេរលឿន។ ដូច្នេះ «ឱ្យ»​ និង «ឲ្យ» មិនមានអ្វីជាខុសគ្នានោះទេ។ ដូច្នេះកុំដល់ថ្នាក់ដូចអស់លោកខ្លះ យកវចនានុក្រមច្បាប់ដើម មកកែដាក់ «ឱ្យ» ជំនួស «ឲ្យ» បង្ហោះបង្ហើរបង្ហាញគេ ដូចចង់ដៀលថាវចនានុក្រមខុស។ល។ ជាទូទៅ ក្នុងវចនានុក្រម បើកាលបើប្រើគ្រាប់ពុម្ពអក្សរជ្រៀងឬអក្សរឈរក្នុងសេចក្ដីពន្យល់ គឺមានសំណេរជា «ឲ្យ» (ខណៈពេលពាក្យផ្សេង នៅតែប្រើ ឱ ដូច្នេះដដែល) បើប្រើគ្រាប់ពុម្ពអក្សរឈរ ជាអក្សរធំដិតនៅមេពាក្យ គឺប្រើជា «ឱ្យ»។

ជាថ្មីម្ដងទៀត វ​ចនានុក្រមពុំបានកំណត់ថា «ឲ្យ» ជាសំណេរខុសឬត្រូវនោះទេ ប៉ុន្ដែនិយមប្រើបែបនេះច្រើន។ ប្រសិនបើមានការកំណត់សំណេរ «ឱ្យ» តែមួយគត់សម្រាប់ប្រើប្រាស់ជាផ្លូវការឬថាជាអក្ខរាវិរុទ្ធនោះ ក៏ពុំគួរចាត់ទុកសំណេរដទៃថាជាសំណេរខុសនោះដែរ ព្រោះមិនខុសនឹងប្រព័ន្ធសំណេរខ្មែរ គ្រាន់តែខុសនឹងការកំណត់ប៉ុណ្ណោះ។ គួរកុំនិយាយថា «ខុស» ច្រើនពេក គួរនិយាយត្រឹមតែថា «ក្នុងចំណោមសំណេរទាំងនោះ សំណេរផ្លូវការ គឺ…»៕